AikiBudo

AIKIBUDO, by training to grow as a person

BUDO teaches people RESPECT
Aikibudo vlag

…. AIKIBUDO is als vele andere Japanse kunsten een moderne en vredige vorm van traditionele en oude martiale (= vecht) kunst.

Ueshiba De principes van het AIKIDO zijn ontwikkeld door                                                         O-Sensei (= grootmeester) Morihei Ueshiba.

Hij hechtte er veel waarde aan, dat agressiviteit onder controle brengen belangrijker is dan deze te vernietigen.
AIKI(BU)DO technieken zijn karakteristiek door haar harmonieuze bewegingsvorm en balans en als zodanig een compleet systeem tot persoonlijkheidsvorming. In fysiek opzicht geeft AIKI(BU)DO een harmonieuze ontwikkeling aan het lichaam. Technisch juist uitgevoerde bewegingen geven stabiliteit aan het lichaam. De AIKI(BU)DO technieken bevorderen een juist gebruik van harmonierende energie en geven een ontwikkeling van correcte reflectie. AIKI(BU)DO technieken lijken door de manier waarop 2 beoefenaars samen bewegen net een soort dans, met als einddoel elkaar onder controle te brengen. Aikibudo techniek

Aikibudo bewegingen zijn cirkel of spiraalvormig. aikibudo bewegingen hebben eveneens een sterke relatie tot de bewegingsvormen van een zwaardvechter, de hand van de aikibudoka wordt op de zelfde manier gebruikt als een zwaard.

Aikibudo is dus een sierlijke vechtkunst die opvalt door cirkelende bewegingen, waarna een tegenstander door middel van worpen en/of klemmen onder controle wordt gebracht.

Alain Floquet

Alain Floquet (Parijs, 1939) is de grondlegger van deze stijl, die pas sinds 1980 aikibudo heet. Meer over de historische achtergronden vind je onder “Geschiedenis en ontwikkeling van het aikibudo“.
Aikibudo is met recht een remix en bevat onder meer elementen van aikido, jiu-jitsu en kobudo (wapentechnieken). Dit leentje-buur spelen is een van de sterke punten van aikibudo: het maakt niet uit waar een techniek vandaan komt, als hij maar werkt. Bij aikibudo zijn de volgende technieken belangrijk:

  • bevrijdingstechnieken (tehodoki)
  • valtechnieken (ukemi)
  • lichaamswendingen en -verplaatingsen (tai-sabaki)
  • werptechnieken (nage-waza)
  • controletechnieken (osae-waza)
  • technieken met wapens

De kracht en uitdaging van het aikibudo zit in de combinatie van de technieken. Niets is vast omschreven. De aikibudoka ziet iedere situatie als uniek en vindt een passende oplossing.

Vechtkunst of vechtsport?

Aikibudo techniek

Aikibudo-technieken zijn bedoeld om een gevecht snel en resoluut te beëindigen. In tegenstelling tot judo is het dan ook geen sport, hoewel er wel aan je conditie wordt gewerkt. Aikibudo is door de nadruk op praktische zelfverdediging erg geschikt voor beginners in de vechtkunst. De kunst is minder direct dan de meeste vechtsporten en leunt meer op timing en kunde, dan op kracht en uithoudingsvermogen. Laat je echter niet misleiden door het ogenschijnlijke gemak van de technieken: als zelfverdedigingskunst is het aikibudo buitengewoon realistisch!

Bij aikibudo maak je economisch gebruik van je eigen energie en die van je tegenstander. Je leert verschillende vormen van kracht te onderscheiden en te gebruiken. Hierbij spelen timing en goed ontwikkelde reflexen een belangrijke rol, evenals evenwichtverstoringen. Dit leer je alleen door veel doen. Tijdens de aikibudotraining wordt hieraan uitvoerig aandacht besteed.

Souplesse, evenwicht en het ombuigen van kracht vormen de kern van aikibudo. Door de training wordt en blijf je soepel van lichaam & geest. Je leert je ademhaling te controleren en werkt aan je uithoudingsvermogen. Je ontwikkelt zelfvertrouwen en zelfbeheersing. En hoewel je tegenstanders uit balans haalt, sta je door aikibudo juist evenwichtiger in het dagelijkse leven.

kijk ook op de pagina: rooster sporten en contributie 2014 voor de indeling van de lestijden.

Lestijden en locatie’s Aikibudo: (senioren vanaf 15 jaar) Maandagavond: 18:30-19:30 uur jeugd 9-11 jaar NEW dojo alexanderpolder
Dinsdagavond:     20:30 – 22:00 uur dojo kralingen
Woensdagavond: 19:00 – 20:00 uur jeugd 12-14 jaar NEWdojo kralingen

Contributie: (m.i.v. September2016)

Vanaf 9 jaar: € 215,00 per jaar, € 64,50 per kwartaal,                                  € 21,00 per maand                                                                                                              Vanaf 16 jaar: € 280,00 per jaar € 84,00 per kwartaal, € 28,00 per maand

Inschrijfgeld: € 10,00 (eenmalig)

Download hier de Aikibudoflyer in PDF: Flyer Aikibudo 2014                  Download hier het Aikibudo contributie overzicht in PDF: Lestijden, prijs en locatie 2014 Aikibudo

NEW

Er kan bij onze vereniging ook les gegeven worden aan kinderen vanaf ongeveer 9 jaar. Binnen deze lessen is er veel aandacht voor het stoeien op de grond, naast de aikibudo technieken. Stoeien is een manier van met elkaar omgaan die heel natuurlijk is. Maar als kinderen thuis of buiten met elkaar stoeien is het toch anders als dat het aikibudostoeien. Wij vinden het belangrijk dat kinderen verantwoord leren spelen met elkaar en dat ze zich al doende vertrouwd weten met de lichamelijke aanwezigheid van anderen en zichzelf een weg weten te vinden in het bewegen op de Tatami (mat).

De basisprincipes van het aiki(bu)do blijven uiteraard niet beperkt tot de vorm zoals deze bij volwassenen wordt aangeboden. Het aI betekend dat ze naar elkaar leren luisteren, het ki wil zeggen dat ze ontspannen blijven werken en toch ervaren dat ze sterker worden als ze zich durven te ontspannen.

Het aikibudo is primair voor volwassenen, maar kan ook voor de jeugd goed uitpakken.

Sporten in het algemeen is goed.

Leerlingen welke bij Budo Ryu Rotterdam trainen zijn andere kinderen een stapje voor, omdat wij in onze lessen de in het leven belangrijke zaken meenemen en zo bij uw kind het onderstaande mee ontwikkelen. Wij leren ze dus niet alleen plezier, en goed worden in de sport maar ook wat de zoals wij noemen:

De principes van de zwarte band.

Black Belt

Beleefdheid, Doorzettingsvermogen, Geestdrift, Integriteit, Loyaliteit, Sportiviteit, Zelfbeheersing.

Deze belangrijke punten tezamen met het leren stellen van doelen, zelfdiscipline, concentratie en een positieve geestelijke instelling zijn de fundering van het lesprogramma.

Vechtsporten in het algemeen omvatten ook andere aspecten, bijvoorbeeld:

  • Bevordering van het zelfvertrouwen
  • Bevordering van de sociale eigenschappen
  • Ontwikkeling van disciplinaire regels
  • Kennis van het eigen lichaam
  • Plezier hebben in de sport

Bevorderen van het zelfvertrouwen.

Door de benadering naar de kinderen toe, positief in de zin dat zij iets kunnen en iets goed te doen ontwikkel je het zelfvertrouwen. Een stukje faalangst kan hierdoor worden weggenomen. De kinderen ontwikkelen niet alleen het vertrouwen in zichzelf, maar ook in de anderen. Zij moeten hun mede AIKIBUDOka, kunnen vertrouwen hen veilig zal controleren, werpen en laten rollen of vallen. Ze moeten wel vertrouwen ontwikkelen in de ander, om goed te kunnen trainen.

Bevorderen van de sociale eigenschappen.

Het kind is niet alleen in de DOJO (trainingszaal) of op de TATAMI (mat), je bent er met meerdere personen. Dat houdt in dat je rekening dient te houden met elkaar. Dat betekend:

  • Sociale rangorde, de hoogst gegradueerde AIKIBUDOka (zenpei) zit vooraan in de groet, en als men gevraagd word mag men niet weigeren, en zeker niet weglopen.
  • Op je beurt wachten
  • Je beheersen om de ander geen pijn te doen
  • Je beheersen met werpen dus niet werpen als dit voor de ander gevaar op levert

Ontwikkeling van disciplinaire regels.

De beoefenaars worden geconfronteerd met een stukje discipline. Het begin van de les en het beeindigen van de les is een belangrijk onderdeel. In de DOJO (trainingszaal) heb je een aantal etiketten, bepaalde gedragswijzen waaraan de beoefenaar dient te voldoen. Bij de kreet ZAZEN dient het stil te zijn en moet een ieder in de juiste positie te zitten. Natuurlijk behoort het ook stil te zijn als er iets uitgelegd wordt.

Kennis van het lichaam.

Op speelse wijze leren de beoefenaars het eigen lichaam kennen. Ook wordt er verteld naar mate men ouder wordt wat de consequenties zijn van diverse technieken die getraind worden.

Plezier met sport.

Zoals een ieder plezier beleefd met zijn sport, zo zal de AIKIBUDOka veel plezier beleven aan de beoefening van het AIKIBUDO. Plezier met bewegen, met het stoeien op een beheerste manier en belangrijker nog, op een verantwoordelijke manier.

* Geschiedenis en ontwikkeling van het AIKIBUDO.

Japan

In het feodale Japan (ca. 1050-1875) was de rol van de keizer nog slechts formeel en hadden vele adellijke grootgrond-bezitters het voor het zeggen. Deze grootgrondbezitters, Daimyo’s genoemd, hadden ieder een eigen leger en vormde met familie en getrouwen van lagere adel een clan. Onderling bestonden vele twisten om uitbreiding van de macht. Iedere clan oefende voor de strijd en ontwikkelde vaak zijn eigen technieken en strategie?´n die streng geheimgehouden werden.

De nadruk lag op het gebruik van wapens, maar als noodzakelijke aanvulling hoorde ook het ongewapend vechten erbij. Een van deze clans werd geleid door de Minamoto familie, een belangrijk adellijk geslacht, dat afstamt van de 56e keizer van Japan, Seiwa Tenno (859-876).

Behalve het trainen met wapens, hielden zij zich bezig met een oude vorm van Sumo, wat het principe van aiki (harmoniering van (innerlijke) krachten) in zich had. Shinra Saburo Minamoto Yoshimitsu (1045-1127), generaal in het leger van de clan, was een Sumo kampioen (yumitori). Hij structureerde de technieken, zo dat er voor het eerst sprake was van een systeem en schiep zo een school. Yoshimitsu werd wel Saburo Daito genoemd, omdat hij in het Daito-huis woonde.

Toen hij een school stichtte noemde hij deze dan ook de Daito-ryu (ryu = school). De stijl van de school werd Aiki jiu-jitsu genoemd. Zijn oudste zoon die de school leidde verhuisde naar het dorp Takeda, in de provincie Kai. Dit was aanleiding om de familienaam te veranderen in Takeda. Door diverse omstandigheden is de Takeda-clan verslagen (1573) bij de slag bij Nagashino. – De beroemde Japanse regisseur Akira Kurasawa maakte een mooi epos over de teloorgang van de Takeda-clan in de film Kagemuscha (schaduwkrijger).-

De overgebleven familieleden moesten hun bezittingen opgeven en zijn naar een bevriende clan (de Aizu) op het noordelijke eiland Hokkaido verhuisd. De Daito-ryu verhuisde mee. Het was in die tijd gebruikelijk technieken alleen binnen de clan te doceren of aan voorname overheids bekleders van leger en justitie. Deze geheimhouding duurde tot na 1900.

Sokaku Takeda (1860-1943) trok door Japan om het Daito-ryu te doceren buiten de clan

Onder de 30.000 (geregistreerde) leerlingen was Morihei Ueshiba, de latere grondlegger van het aikido.Heden ten dagen is de hoofdzetel van de Daito-ryu nog steeds op Hokkaido, bij de Takeda-familie. In 1993 is het toenmalige hoofd van de Daito-ryu, Tokimune Takeda (de zoon van Sokaku Takeda) overleden. Er was binnen de familie geen opvolger voorhanden om de school technisch voort te zetten. Tokimune Takeda heeft daarom Katsuyuki Kondo, in Tokyo, aangesteld als hoofdmeester (Soke Dairy) van de school.

Er zijn vele stijlen en scholen die sterk zijn beïnvloed of zijn ontstaan uit de Daito-ryu. Zo ontving Morihei Ueshiba (de latere grondlegger van het Aikido) twee van de drie lesbevoegdheden en stichtte een eigen dojo. In de jaren 1920/1930, toen Ueshiba hoofdzakelijk les gaf in Daito-ryu Aiki jiu-jitsu, stuurde Jigoro Kano, de grondlegger van het judo, een aantal van zijn topmensen naar Ueshiba voor onderricht.

Morihei Ueshiba

Een van deze leerlingen was Minoru Mochizuki. Op zijn beurt kreeg hij, na jaren van trainen, van Ueshiba een lesbevoegdheid in het Daito-ryu Aiki jiu-jitsu.Naast judo en aiki jiu-jitsu was Mochizuki ook expert bij de beroemde klassieke zwaardschool Tenshin Shoden Katori Shinto-ryu. Toen Mochizuki zijn eigen weg ging doceerde hij deze Budotakken, met een sterk eigen visie. Hij noemde zijn school Yoseikan Shinto-ryu.

Europa


Minoru Mochizuki verbleef van 1951 tot 1953 in Frankrijk en demonstreerde en doceerde daar onder meer aikido jiu-jitsu Yoseikan-stijl. In 1953 vertrok Mochizuki uit Frankrijk en keerde terug naar Japan.

Daar trainde hij een jonge Franse budoka, Jim Alcheik. Toen Jim Alcheik in 1957 terugkeerde naar Europa werd hij de officiële vertegenwoordiger van het Aikido jiu-jitsu van de Yoseikan in Europa.

Alain Floquet was een van zijn beste leerlingen. Toen Jim Alcheik in 1962 om het leven kwam, zocht Alain Floquet contact met meester Mochizuki om de toekomst van het Yoseikan Aikido jiu-jitsu te waarborgen. Nadat Alain Floquet de leiding op zich had genomen is het aikibudo en kobudo (wapentechnieken van de Katori ‚ en (deels) Yoseikan Shinto-ryu) in Frankrijk en een aantal Frans georiënteerde landen, gestaag gegroeid.

Alain Floquet is geboren op 18 december 1939 in Parijs. Hij startte met judo toen hij negen jaar oud was. In 1957 ging hij ook aikido, karate en kendo beoefenen. In 1962 zocht hij zoals gezegd contact met Minoru Mochizuki om de toekomst van het Aikido jiu-jitsu te waarborgen.

In reactie hierop stuurde Minoru zijn zoon Hiroo Mochizuki naar Frankrijk om Floquet bij te staan. In 1966 werd Floquet Technisch Directeur van het Aikido Yoseikan in Frankrijk.

Het was in het midden van de jaren zestig dat de Nederlandse judoka Teun Tromp regelmatig in Frankrijk was, voor training met de judokernploeg, onder leiding van Anton Geesink. In de pauze van de judotrainingen werd een aantal malen een bijzonder vechtkunst gedemonstreerd, het Yoseikan Aikido jiu-jitsu. Eerst door Hiroo Mochizuki later door Alain Floquet, die inmiddels de rol van Jim Alcheik had overgenomen.

Dit liet een grote indruk achter. Aanleiding voor Teun Tromp om Floquet in 1967 een keer in Nederland uit te nodigen om stage te geven. Dit nam al snel structurele vormen aan. Zo hebben vele oudere aikidoka’s, die in die tijd (vaak eerst als judoka) trainde, hun eerste aikidolessen van Alain Floquet gehad. In 1973 richtte Alain Floquet het Onderzoeks -en studiecomite voor Aikido op (C.E.R.A.). Het aikido van Floquet werd in die tijd wel met CERA Aikido aangeduid.

In 1978 kreeg Floquet van Mochizuki zijn 7e dan en de titel kyoshi voor zijn inspanningen. In 1980 besloot hij in overleg met Mochizuki om zijn stijl aikibudo te noemen, om verwarring met andere budovormen te voorkomen die aikido als naamselement dragen. Enige jaren geleden verleende Mochizuki aan Alain Floquet de 8e dan Yoseikan Budo.

Nederland

Nadat Teun Tromp de ontwikkeling van het Yoseikan Aikido jiu-jitsu in gang had gezet heeft het langzaam maar zeker vaste wortels gekregen in Nederland. Andere beoefenaren van het eerste uur waren Jaap Hoogendam, Rob Breedveld (toen nog beginnend leerling van Teun Tromp) en Dick van der Meer sr. Een deel van de beoefenaren kwam in contact met aikidoleraren uit Japan. Velen voelde zich daartoe aangetrokken en maakte de keuze om aikido te gaan beoefenen.

Het CERA Aikido, zo genoemd na 1973, bleef lang binnen een kleine groep beoefend. Dit kwam o.a. doordat Alain Floquet eind jaren zeventig niet meer door de Budo Bond Nederland (BBN) werd uitgenodigd. Wat lag hieraan ten grondslag. In Frankrijk werd Alain Floquet lid van de IMAF. Deze stap was logisch omdat de IMAF in Japan de belangrijkste overkoepelende organisatie voor budo is.

In Nederland was het aikido ondergebracht bij de toenmalige Budo Bond Nederland (nu Judo Bond Nederland). De BBN verzorgde als enige erkende opleidingen voor judoleraar. Dick Schilder was in die tijd het hoofd van IMAF Nederland. Onder de vlag van de IMAF besloot ook Dick Schilder een opleiding tot judoleraar te starten. Hoewel de leraaropleiding van Dick Schilder feitelijk niets met de IMAF zelf te maken had, zag de BBN dit als concurrentie en deed de IMAF in de ban. Zo ook Alain Floquet, hoewel deze niets met bovenstaande te maken had. Als oplossing voor Nederland kon Alain Floquet zijn tweede man Alain Roinel sturen om stages te geven.

Bronvermelding www.aikibudo.nl